Interviews met de leden

Mijn naam is mevrouw C, ik ben een nachtegaal en ben op zoek naar mijn sleutel. Op mijn zoektocht hoorde ik een mandoline orkest erg mooi spelen, het ontroerde me.

Afbeelding invoegen De eerste die ik tegen kwam, was Wil, zij heeft de meisjesnaam Donkers. Ze speelt al bijna 42 jaar bij AMTG, maar mandoline speelt ze al vanaf haar elfde.

Hoe begon dat dan?

Zij wilde gewoon naar de speeltuin bij haar in Amsterdam Zuid. Een buurvrouw wees haar moeder erop dat er bij die speeltuinvereniging ook een mandoline orkest was. Uit zichzelf was zij daar nooit begonnen, maar haar moeder heeft haar dochtertje Wil gelijk op mandolineles gedaan. Ze heeft mandolineles gehad op de muziekschool in Amsterdam Zuid. Daarna had ze elke zondagmorgen les van dirigent Jo van der Hulst. Het spelen ging haar goed af. Ze speelde op de eerste stoel. Chris Mouter kwam naar haar ouders toe en zei: Wat is die Wil toch rustig als ze haar solo speelt, maar toch vond zij het ook spannend. Toen ze 18 jaar was gaf ze zelf les aan leerlingen en Nico gaf de theorielessen. Twee van haar leerlingen, Ans en Thea, spelen ook bij AMTG. Na speeltuin Amsterdam Zuid is Wil gaan spelen bij Sempre Avanti, ook weer op de ''eerste stoel''. Ze heeft daar onder meer een solo van Vivaldi gespeeld.

In 1976 is Wil bij AMTG komen spelen. Ze is hier blijven spelen, omdat het een gezellige club is waar veel plezier wordt maakt. Bij AMTG zijn de onderlinge verhoudingen zo goed, er is geen strijd over wie op welke plaats moet zitten. Zo te horen gaat dat weleens anders, maar daar vertelde Wil niets over.

Hoogtepunt voor Wil is de reizen die ze met AMTG in het verleden gemaakt heeft, vooral die naar Bulgarije. De thee was er het enige minpuntje. Ze hadden in Bulgarije muziek gemaakt, maar ook gedanst, waarbij de schilderijtjes van de muren vielen.

Een blunder kan ze zich niet herinneren. Maar ze verklapte me wel een geheimpje. Toen ze na de lange reis aankwamen in Bulgarije, liep een heel groepje achter A. aan (de naam noem ik maar niet), die een café in ging. Daar heeft iedereen cognac gedronken (Wil een dubbele). Daarna speelden ze het concert en Carlo Malizia, de dirigent zei dat hij het orkest nog nooit zo mooi had horen spelen. En dat meende hij serieus. Na het concert, om 11 uur, gingen ze pas eten.

Wat fijn dat Wil dit heeft verteld, met deze ontboezeming kom ik iets meer te weten over de aantrekkingskracht van AMTG.

 Nu ga ik verder, op zoek naar mijn sleutel!

Afbeelding invoegenAfbeelding invoegenAfbeelding invoegen
Vandaag kon ik Ton interviewen. Ton begon op zijn 15de met spelen bij Da Capo, samen met zijn moeder die mandoline speelde. Hij speelde op de gitaar. De bassist ging weg en toen heeft hij het overgenomen. Hij kreeg 5 of 6 jaar les van Guibert Frijens. Zijn leraar speelde in het concertgebouw orkest. Ton oefende fanatiek. Iemand uit de buurt waar hij toen woonde, vroeg wie er toch trombone speelde. Maar het was Ton die het bassen oefende. Hij vond het leuk om samen met zijn lieve moeder te spelen, zo hielden ze contact. Corrie en Kitty spelen nu bij AMTG en zij zaten ook op Da Capo, Kitty was er een tijdje dirigent. Maar helaas werd het orkest na een tijdje opgeheven.
Voordat hij bij AMTG speelde, was hij gitarist bij het AMKO, het Amsterdams Mandoline Kamer Orkest. Toen ook dat werd opgeheven was hij een tijdje orkestloos.

Carlo heeft Ton gevraagd om bij AMTG te komen spelen, als bassist. Dat zou mij, als nachtegaal nooit gebeuren. Het lijkt mij een grote eer om gevraagd te worden. Hij vermoedt dat hij zeker 15 jaar bij AMTG speelt op de bas.

Donderdags is er repetitie van AMTG en dat vindt hij een fijn ritme. Elke donderdag muziek maken is gewoon leuk! Hij staat achterin en heeft overzicht over het orkest en doet zijn eigen ding. Ton vindt dat grappig, helemaal als hij een complimentje krijgt. De dirigent Nelleke vindt hij een bijzonder knappe dirigent. Ze is bevlogen en enthousiast.

Naast muziekmaken heeft hij ook een prettig contact met de orkestleden. Dit seizoen heeft hij weer een nieuw instrument leren spelen: de didgeridoo. Na het jaarconcert heeft hij er nog niet op gespeeld, maar dat gaat vast weer komen.

Naast al die glorieuze momenten heeft hij ook een keer iets te heftig gespeeld. Hij speelde de forte iets te hard, waardoor zijn dure stok brak. Sindsdien neemt hij altijd twee stokken mee. Eentje van glasfiber en een gerestaureerde.

Wat mij als nachtegaal het meeste roerde, is dat hij bij een jaarconcert een diashow heeft gehouden, met zijn eigen foto’s. Zijn tweede hobby is namelijk vroeg opstaan en vogels fotograferen. Het waren ijsvogels, die zien er mooi uit, maar kunnen zij ook mooi fluiten?

Na dit interview ben ik weer geïnspireerd om mijn eigen eigen zangrepertoire uit te bouwen met lagere noten.


Hallo, hier is mevrouw Nachtegaal weer. Het is tijd om te gaan stemmen. Ik ga me nu gelijk stemmen met Yvonne.

Hoe lang speelt zij al bij AMTG?

Afbeelding invoegenOp Facebook is te zien dat zij vorig jaar 25 jaar bij AMTG speelt, dus in september 1991 was ze al lid.

Haar muzikale carrière begon in Den Haag, haar muziekleraar vroeg haar of ze bij het orkest wilde spelen. Zij ging spelen bij Pro Musica als gitarist. Tjongejonge, wanneer word ik eens een keer bij een fluitorkest in de bomen uitgenodigd. Maar goed, daar gaat het nu even niet om.

In 1991 verhuisde Yvonne naar Amsterdam, vanwege de liefde. Ze was op zoek naar een orkest en kwam tijdens de Uitmarkt Marianne Koppers tegen van AMTG, bij een kraampje bij de Stopera. AMTG klonk Yvonne bekend in de oren, want helemaal in Den Haag stond AMTG bekend als ontzettend goed orkest. Marianne gaf het telefoonnummer van Lenie door. Yvonne nam les bij Lenie op de Muziekschool in Amsterdam Noord. Ze heeft bij Lenie voorgespeeld en die had toen bepaald waar Yvonne werd neergezet: bij de mandolines. Dat heeft Yvonne een aantal jaren met plezier gedaan. Na een jaarvergadering was duidelijk dat er meer gitaristen nodig waren bij AMTG, toen is Yvonne gitaar gaan spelen.

Yvonne speelt het liefst in een orkest, zij ziet zichzelf niet als een solist. Het liefste speelt zij met anderen samen. De concerten in de Bachzaal van het Sweelinck Conservatorium waren hoogtepunten voor haar. Het concert waar Yvonne de beste herinneringen aan heeft, was het jubileum concert in de Muiderkerk. Alle oud-leden van AMTG konden meespelen. Zij kregen de muziek toegestuurd en in de ochtend voor het concert werd gezamenlijk gerepeteerd. We hadden toen een mooi en groot orkest. Dat was indrukwekkend. Wij vogels zitten graag op een kerkdak en als er dan muziek gespeel wordt, dan luisteren wij mee.

Op dit moment van het interview werd Yvonne nostalgisch. Ze dacht aan de samenwerking met Fred Aué. Dat vond Yvonne heerlijk; ze stuurden samen jaarlijks een krantje voor de donateurs, ook samen met andere leden. Dat was erg leuk om te doen.

Eerst repeteerden ze in Eltheto, een kerkgebouw in Amsterdam. Daarna gingen we verhuizen naar de Tidorestraat. Voor de verhuizing hebben Ria, Fred en Yvonne de muziekkast leeggehaald. Aan heel wat stukken was in die kast waterschade ontstaan. Ze hebben toen een hele stapel bladmuziek in de papiercontainer gekieperd, de rest ging naar de garage van Fred. Na Freds overlijden ging alle muziek naar Kitty.

Wat jammer dat Fred er niet meer is, maar ook mooi om weer even aan hem te denken. Maar, toch vlieg ik verder, want mijn sleutel heb ik nog niet.


   
 

Het fluiten gaat alweer beter, maar hoe zou het zijn om op televisie te komen? Laat ik eens Thea interviewen, misschien weet zij het.

Thea speelt al bijna 25 jaar bij AMTG. Haar muzikale carrière begon op haar achtste met klokkenspel, blokfluit en piano, bij wijze van spreken.

Haar moeder speelde mandola bij Caecilia, en haar opa mandocello bij Sempre Avanti. Moederlief gaf les aan haar dochters Ans en Thea. Hun broertje speelde gitaar, maar hij oefende niet genoeg en deed het verder niet meer.

De speeltuin Amsterdam Zuid had een mandoline orkest, zoals we al van Wil hebben vernomen. Thea speelde op de mandola van opa en kreeg les van Wil. Ze speelde mandola omdat haar moeder dat ook deed. Dit was het eerste orkest waar Thea speelde.

Op haar twintigste ging Thea over naar Caecilia, onder leiding van Wessel Dekker. Vóór hem, was Chris Mouter de dirigent. Jammer genoeg heeft ze hem nooit meegemaakt. Bij Caecilia speelde Ans eerste mandoline, Thea tweede mandoline en moeder speelde op de mandola. In 1985, na het overlijden van hun moeder, heeft zus Ans de mandola opgepakt, die van haar moeder.

Wessel Dekker had connecties met de radiowereld. Bij Caecilia hebben ze veel in tehuizen gespeeld. Ze hebben meegewerkt aan radio- en televisieopnames voor onder meer de NCRV. Ze hebben een concert samengespeeld met Willem Breuker. Het publiek zat toen op de grond. Het was een erg modern stuk, maar wel leuk om te doen. Ze hebben opgetreden bij Sonja Barend, in de Rode Hoed en dat is opgenomen voor TV! Er is ook een officieel plakboek van Caecilia met alle foto´s en verhalen. Thea kan zich ook goed herinneren dat ze meededen aan de opening van het Holland Festival. Ze zaten met het hele orkest op een boot en speelden steeds hetzelfde stuk al varend door de grachten. Ze weet niet meer hoe het heette en het orkest heeft het daarna ook nooit meer gespeeld. Het was fijn dat ze het gedaan hadden, ondanks het feit dat het waaide en eigenlijk koud was. Thea heeft ook goede herinneringen aan de diverse gezamenlijke optredens met het Volendams Operakoor en het opera- en operettekoor Animo.

Wouw, ik zat dus te praten met een bekende Nederlander! Wat mooi dat Thea daar nog zo gewoon onder is gebleven.

Caecilia werd opgeheven toen Wessel Dekker te oud werd. Ans, Jo Hooischuur en Thea zijn daarna bij AMTG gekomen. Ze hoefden niet voor te spelen om aangenomen te worden.

Terug naar AMTG. Thea vindt het fijn dat AMTG zo veelzijdig is. Ze spelen van alles! Er zitten moeilijke en makkelijke stukken tussen en het lukt elke keer weer om het uit te voeren. Uiteindelijk doet Thea het daarvoor: de uitvoeringen, dat is wel leuker dan alleen maar oefenen.

Ans en Thea hebben in de feestcommissie gezeten. Daar hebben ze eens geregeld dat heel AMTG naar het Carréging, de musical Cats. … Katten? Nu moet ik snel wegvliegen!


 

In mei legt ieder vogeltje een ei. Kees en Annie legden bij mandoline orkesten meermalen hun muzikale ei. Kees, hoe lang ben je al lid?

Kees:´ Hoe lang ik al lid ben?¨ Lenie K. tipte: ¨Sinds september 2007, Annie werd toen ook lid.¨

Kees:. ´Inderdaad, wij kenden AMTG al een lange tijd.´ Kees en Annie speelden al bij Entre Nous toen Martie H. de dirigente werd.(Martie speelde bij AMTG de mandola). Kees was al een keer met veel muzikaal plezier ingevallen bij AMTG

Toen Martie ook dirigente werd van Excelsior in IJmuiden viel Kees vaak in bij concerten. Toen Bertus J. dirigent werd bleef Kees meespelen bij concerten. (Ook Annie viel wel eens in op mandola en gitaar.) Later, toen er een nieuwe gitarist was en de noodzaak tot invallen niet meer aanwezig was, begon Kees het orkest toch wel te missen. Na een concert waarbij hij niet meespeelde heeft hij zich aangemeld als lid van Excelsior wat toen onder leiding stond van Martine Sikkenk.

Kees werkte bij het Kadaster in Alkmaar en kon met Gerrit S. meerijden naar IJmuiden, samen met Bertus en Rietje J. en Rie T. Toen Kees overgeplaatst werd naar het Kadaster in Amsterdam werd hij door Corrie en Tilly, die ook op Excelsior zaten, opgehaald van station Sloterdijk. Zij moesten daarvoor een hele omweg maken.

Voor Kees waren dat lange dagen, ’s morgens om 7 uur met de trein naar je werk en ’s avonds tegen twaalven pas weer thuis.

Op een gegeven moment is Excelsior opgeheven. In die tijd was het aantal gitaristen bij AMTG zeer schaars. Lenie heeft Annie en Kees toen opgebeld met het verzoek of ze bij AMTG wilden spelen. Mede vanwege het feit dat Martine toen dirigent werd wilden ze dit graag doen


 

Van kinds af aan heeft hij met veel plezier gespeeld bij mandoline verenigingen. Kees en Annie hadden allebei op jeugdige leeftijd al een plekje bij Entre Nous. Kees kwam daar op zijn twaalfde in het jeugdorkest spelen en Annie op haar 16dein het ‘grote orkest'.

Hij kreeg gitaarles van de dirigent van Entre Nous, de heer Wassenaar. Die zag Kees meer dan zitten en had hem voorgesteld om bij Entre Nous te komen spelen. De dirigent vond Annie, Kees en Hans R. zo goed, dat ze samengevoegd werden om op te treden voor radio en bijzondere gelegenheden in een trio. Annie en Kees hebben ook als een duo opgetreden en dat had voorspellende waarde…..Tijdens die optredens van Kees en Annie was het niet alleen hun muzikaliteit die om de hoek kwam kijken, ook Cupido kwam en de vlam sloeg in de pan. Een muzikaal echtpaar was geboren.

Bij AMTG vinden ze de sfeer heel goed en het niveau redelijk hoog. En de dirigent vinden ze fijn. Kees vindt de muziek heerlijk om te spelen, want er zit een uitdaging in. Vroeger speelde Yvonne de eerste stoel bij de gitaar en nu doet Kees dat al jaren en daar heeft hij plezier in.

Het bijzondere aan AMTG is de mooie klank. Ieder orkest heeft iets unieks en AMTG heeft een mooie klank.

Entre Nous is verbonden met AMTG door onderlinge contacten, dat was vroeger zo en dat is nu ook zo. Inderdaad, de orkesten spelen ook wel eens samen!

Niet altijd gaat alles zoals gepland. Zo kwamen Annie en Kees enthousiast naar AMTG. Ze vonden het al opvallend dat ze zo makkelijk voor de deur konden parkeren met de auto. Toen ze binnen kwamen zagen ze dat er iets anders was gepland. De koster vroeg nog of ze een kopje koffie wilden… Het bleek woensdag te zijn en dat hadden ze allebei niet door. Een kopje koffie hoefden ze niet, ze vlogen weer terug. Het is ook op de donderdagavond dat ik bij het dakraam ga luisteren naar de klanken van AMTG!

Net zoals ik dat nu ga doen, op naar mijn nestje!


Goh, daar vloog ik mijn wekelijkse rondje door de buurt, streek neer bij AMTG in de Opgang en het leek wel alsof iemand me verwachtte. Het was René, hij is een goede gitarist bij AMTG en hij had zich goed voorbereid. Ik vroeg hem hoe hij bij AMTG kwam.

Ze kenden hem al langer bij AMTG, want vanaf de zeventiger jaren is René al invaller geweest. Elk jaar werd hem gevraagd of hij mee wilde spelen bij een concert ter ondersteuning. In 2008 is hij echt lid geworden. Hennie, de vrouw van dirigent Carlo, kende hem van andere orkesten waarin hij speelde.

Hij speelde bij Da Capo van 1971 tot 2002. Da Capo heeft tot 2002 bestaan en Kitty heeft dat orkest de laatste paar jaren ook gedirigeerd (zij hebben onder meer in Het Concertgebouw gespeeld).

Bij het Il Mandolino orkest speelde René van 1976 tot 1981. Hennie speelde in 1981 bij Il Mandolino en AMTG.

Rene was zelf medeoprichter van het AMKO. Dit was een ambitieus klein mandolinekamerorkest, dat bestond van 1991 tot 2006. In dit orkest speelden Lenie, Kitty en voor een tijdje ook Ton; Carlo was de dirigent. Ze hebben vele concerten gegeven, twee CD’s gemaakt en enkele composities opgedragen gekregen. Na een tijd werd het verloop te groot en was goede vervanging nauwelijks te vinden en werd gezamenlijk besloten tot opheffing.

Maar, de liefde voor muziek begon al eerder. In 1968 begon hij met gitaarles voor populaire muziek; hij heeft een aantal jaren elektrische gitaar gespeeld, in een band gespeeld en opgetreden. De muziek, met name gitaarmuziek had René echt gegrepen, hij wilde serieus verder.Van 1972 tot 1982 heeft hij klassiek gitaar gestudeerd bij Chris Mouter, die hem de complete gitaarstudie voor het conservatorium (techniek, interpretatie en afstudeerwerken) heeft onderwezen, als docerend musicus. Hij heeft en houdt veel aandacht voor gitaartechniek (bijhouden en verbeteren) en heeft diverse solo gitaarconcerten gespeeld.

In de zeventiger jaren heeft René Kitty bij Da Capo leren kennen. Nu zijn ze nog steeds gelukkig getrouwd.

Hij wordt ook nog steeds gevraagd om met andere musici en ensembles samen te spelen, zoals met een fluitiste, een violiste en een gitarist. In de tachtiger jaren heeft hij gespeeld in een trio (genaamd Con Moto) met Corrie en Kitty, waarmee zij diverse concerten gegeven hebben, tot zelfs in Valencia (dit ter voorbereiding van een uitwisseling tussen twee orkesten).

Voor Da Capo heeft René ooit een busreis naar Brescia georganiseerd in het kader van een internationale orkestuitwisseling; hoogtepunt was een uitstapje naar Venetie. Toen waren er nog geen email en whatapp en ging alle communicatie nog via telefoon en briefpost!

Het bijzondere van het geluid (de sound) van AMTG is, dat de interpretatie van Carlo er bij vele leden nog steeds in zit. Hij wist als dirigent (en componist) muzikaal gezien precies wat hij wilde. Het orkest heeft goed geleerd hoe te spelen, naar elkaar te luisteren EN op de dirigent te letten. Nelleke heeft duidelijk ook haar eigen interpretatie en dat is ook te horen.

Zijn hoogtepunt bij AMTG was het laatste jubileumconcert in het de NedPho-koepel.

René bereidt alle muziekstukken goed voor, zowel qua techniek als qua interpretatie. Afgelopen zomer heeft hij in Duitsland een masterclass gevolgd bij Michael Tröster, een wereldberoemde gitarist.


Hee, daar vliegt een nieuwe in de repetitie ruimte. Hij heet Peter. Heb ik dat goed? Nee, Peter is nu al 1 jaar bij AMTG. Maar, hij was al een bekende van het orkest. Hier volgt zijn orkesten loopbaan in vogelvlucht. Hij begon met gitaarspelen in Hilversum bij Avanti. Hij had les van Andreas van Hal en die stuurde Peter, zijn broer (die nog steeds bij het Consort speelt) en Cor Rozendaal naar mandoline vereniging Avanti in Hilversum, omdat zij zo goed musiceerden. Toen hij in Amsterdam ging wonen, heeft hij bij verschillende orkesten geluisterd en de muziek van AMTG vond hij het meest uitdagend. Op concoursen en in de Mandogita had hij al wel van AMTG gehoord. Toen hij naar AMTG kwam, hoefde hij gek genoeg niet voor te spelen, hij werd meteen aangenomen. Hij kende er niemand en genoot van de arrangementen van Carlo. Hij is in 1988 en 1990 lid geweest van AMTG, maar door zijn studie moest hij ophouden. Daarna is hij tussen 1994 en 1996 lid geweest. Als vogel vlieg ik ook er weleens tussenuit, om eens ergens anders te fluiten. En zo piepte Peter er ook tussenuit, om bij het Consort te spelen en veel met zijn broer Robert Streef te spelen. Het Consort verhuisde van Weesp naar Zwolle wat voor hem te ver was en toen heeft Peter jaren lang zijn gitaar niet meer aangeraakt.

Daarna ging hij motorrijden en zat hij bij een motorclub, een legale goedgekeurde, waar hij geen tatoeage hoefde te hebben. Na tien jaar rijden en geen muziek maken, begon hij het tokkelen toch te missen. Toen hij zijn hoofd liet zien bij het jubileumconcert van AMTG, werd hij meteen door Lenie gestrikt. En Peter is maar wat blij dat hij weer kan samenspelen en repeteren. Als motorrijder zou hij eigenlijk moeten gaan rocken, maar Peter vindt klassieke muziek interessanter en uitdagender. En de roots van AMTG en Peter liggen in Amsterdam, dat is toevallig, daar kan ik ook mijn ei kwijt.

Wat Peter zo fijn vindt aan AMTG is de mensen en de kwaliteit van de muziek. Bij het concert dit jaar in Oost Wieringen had hij het gevoel dat we een speciaal moment hadden gemaakt. Hij toert wat minder op zijn motor en speelt weer samen. Hij kan elk seizoen weer nieuwe stukken studeren en de spanning tijdens de concerten, daar geniet hij van. Dat je dan op het puntje van je stoel zit in opperste concentratie en met de punt van je tong uit de mond.

Het huishoudelijk reglement vindt Peter het spannendst. Hij meende eens te lezen dat iedereen in het zwart naar een concert moest komen, dus kwam hij het zwart gekleed. Hij zag dat de concertleden in zwart wit waren gekleed. Daarna trok hij maar zwart wit kleding aan en was iedereen in het zwart. Gelukkig ging het niet ten koste van de warme AMTG klank. Maar hoe zou het bij het volgende concert gaan?

Zijn twee persoonlijke hoogtepunten bij AMTG waren dat hij tijdens een Uitmarkt in de Concertzaal heeft gespeeld en dat hij ook in de Bachzaal van het conservatorium heeft gespeeld.