Interviews met de leden

Mijn naam is mevrouw C, ik ben een nachtegaal en ben op zoek naar mijn sleutel. Op mijn zoektocht hoorde ik een mandoline orkest erg mooi spelen, het ontroerde me.

Afbeelding invoegen De eerste die ik tegen kwam, was Wil, zij heeft de meisjesnaam Donkers. Ze speelt al bijna 42 jaar bij AMTG, maar mandoline speelt ze al vanaf haar elfde.

Hoe begon dat dan?

Zij wilde gewoon naar de speeltuin bij haar in Amsterdam Zuid. Een buurvrouw wees haar moeder erop dat er bij die speeltuinvereniging ook een mandoline orkest was. Uit zichzelf was zij daar nooit begonnen, maar haar moeder heeft haar dochtertje Wil gelijk op mandolineles gedaan. Ze heeft mandolineles gehad op de muziekschool in Amsterdam Zuid. Daarna had ze elke zondagmorgen les van dirigent Jo van der Hulst. Het spelen ging haar goed af. Ze speelde op de eerste stoel. Chris Mouter kwam naar haar ouders toe en zei: Wat is die Wil toch rustig als ze haar solo speelt, maar toch vond zij het ook spannend. Toen ze 18 jaar was gaf ze zelf les aan leerlingen en Nico gaf de theorielessen. Twee van haar leerlingen, Ans en Thea, spelen ook bij AMTG. Na speeltuin Amsterdam Zuid is Wil gaan spelen bij Sempre Avanti, ook weer op de ''eerste stoel''. Ze heeft daar onder meer een solo van Vivaldi gespeeld.

In 1976 is Wil bij AMTG komen spelen. Ze is hier blijven spelen, omdat het een gezellige club is waar veel plezier wordt maakt. Bij AMTG zijn de onderlinge verhoudingen zo goed, er is geen strijd over wie op welke plaats moet zitten. Zo te horen gaat dat weleens anders, maar daar vertelde Wil niets over.

Hoogtepunt voor Wil is de reizen die ze met AMTG in het verleden gemaakt heeft, vooral die naar Bulgarije. De thee was er het enige minpuntje. Ze hadden in Bulgarije muziek gemaakt, maar ook gedanst, waarbij de schilderijtjes van de muren vielen.

Een blunder kan ze zich niet herinneren. Maar ze verklapte me wel een geheimpje. Toen ze na de lange reis aankwamen in Bulgarije, liep een heel groepje achter A. aan (de naam noem ik maar niet), die een café in ging. Daar heeft iedereen cognac gedronken (Wil een dubbele). Daarna speelden ze het concert en Carlo Malizia, de dirigent zei dat hij het orkest nog nooit zo mooi had horen spelen. En dat meende hij serieus. Na het concert, om 11 uur, gingen ze pas eten.

Wat fijn dat Wil dit heeft verteld, met deze ontboezeming kom ik iets meer te weten over de aantrekkingskracht van AMTG.

 Nu ga ik verder, op zoek naar mijn sleutel!

Afbeelding invoegenAfbeelding invoegenAfbeelding invoegen
Vandaag kon ik Ton interviewen. Ton begon op zijn 15de met spelen bij Da Capo, samen met zijn moeder die mandoline speelde. Hij speelde op de gitaar. De bassist ging weg en toen heeft hij het overgenomen. Hij kreeg 5 of 6 jaar les van Guibert Frijens. Zijn leraar speelde in het concertgebouw orkest. Ton oefende fanatiek. Iemand uit de buurt waar hij toen woonde, vroeg wie er toch trombone speelde. Maar het was Ton die het bassen oefende. Hij vond het leuk om samen met zijn lieve moeder te spelen, zo hielden ze contact. Corrie en Kitty spelen nu bij AMTG en zij zaten ook op Da Capo, Kitty was er een tijdje dirigent. Maar helaas werd het orkest na een tijdje opgeheven.
Voordat hij bij AMTG speelde, was hij gitarist bij het AMKO, het Amsterdams Mandoline Kamer Orkest. Toen ook dat werd opgeheven was hij een tijdje orkestloos.

Carlo heeft Ton gevraagd om bij AMTG te komen spelen, als bassist. Dat zou mij, als nachtegaal nooit gebeuren. Het lijkt mij een grote eer om gevraagd te worden. Hij vermoedt dat hij zeker 15 jaar bij AMTG speelt op de bas.

Donderdags is er repetitie van AMTG en dat vindt hij een fijn ritme. Elke donderdag muziek maken is gewoon leuk! Hij staat achterin en heeft overzicht over het orkest en doet zijn eigen ding. Ton vindt dat grappig, helemaal als hij een complimentje krijgt. De dirigent Nelleke vindt hij een bijzonder knappe dirigent. Ze is bevlogen en enthousiast.

Naast muziekmaken heeft hij ook een prettig contact met de orkestleden. Dit seizoen heeft hij weer een nieuw instrument leren spelen: de didgeridoo. Na het jaarconcert heeft hij er nog niet op gespeeld, maar dat gaat vast weer komen.

Naast al die glorieuze momenten heeft hij ook een keer iets te heftig gespeeld. Hij speelde de forte iets te hard, waardoor zijn dure stok brak. Sindsdien neemt hij altijd twee stokken mee. Eentje van glasfiber en een gerestaureerde.

Wat mij als nachtegaal het meeste roerde, is dat hij bij een jaarconcert een diashow heeft gehouden, met zijn eigen foto’s. Zijn tweede hobby is namelijk vroeg opstaan en vogels fotograferen. Het waren ijsvogels, die zien er mooi uit, maar kunnen zij ook mooi fluiten?

Na dit interview ben ik weer geďnspireerd om mijn eigen eigen zangrepertoire uit te bouwen met lagere noten.


Hallo, hier is mevrouw Nachtegaal weer. Het is tijd om te gaan stemmen. Ik ga me nu gelijk stemmen met Yvonne.

Hoe lang speelt zij al bij AMTG?

Afbeelding invoegenOp Facebook is te zien dat zij vorig jaar 25 jaar bij AMTG speelt, dus in september 1991 was ze al lid.

Haar muzikale carričre begon in Den Haag, haar muziekleraar vroeg haar of ze bij het orkest wilde spelen. Zij ging spelen bij Pro Musica als gitarist. Tjongejonge, wanneer word ik eens een keer bij een fluitorkest in de bomen uitgenodigd. Maar goed, daar gaat het nu even niet om.

In 1991 verhuisde Yvonne naar Amsterdam, vanwege de liefde. Ze was op zoek naar een orkest en kwam tijdens de Uitmarkt Marianne Koppers tegen van AMTG, bij een kraampje bij de Stopera. AMTG klonk Yvonne bekend in de oren, want helemaal in Den Haag stond AMTG bekend als ontzettend goed orkest. Marianne gaf het telefoonnummer van Lenie door. Yvonne nam les bij Lenie op de Muziekschool in Amsterdam Noord. Ze heeft bij Lenie voorgespeeld en die had toen bepaald waar Yvonne werd neergezet: bij de mandolines. Dat heeft Yvonne een aantal jaren met plezier gedaan. Na een jaarvergadering was duidelijk dat er meer gitaristen nodig waren bij AMTG, toen is Yvonne gitaar gaan spelen.

Yvonne speelt het liefst in een orkest, zij ziet zichzelf niet als een solist. Het liefste speelt zij met anderen samen. De concerten in de Bachzaal van het Sweelinck Conservatorium waren hoogtepunten voor haar. Het concert waar Yvonne de beste herinneringen aan heeft, was het jubileum concert in de Muiderkerk. Alle oud-leden van AMTG konden meespelen. Zij kregen de muziek toegestuurd en in de ochtend voor het concert werd gezamenlijk gerepeteerd. We hadden toen een mooi en groot orkest. Dat was indrukwekkend. Wij vogels zitten graag op een kerkdak en als er dan muziek gespeel wordt, dan luisteren wij mee.

Op dit moment van het interview werd Yvonne nostalgisch. Ze dacht aan de samenwerking met Fred Aué. Dat vond Yvonne heerlijk; ze stuurden samen jaarlijks een krantje voor de donateurs, ook samen met andere leden. Dat was erg leuk om te doen.

Eerst repeteerden ze in Eltheto, een kerkgebouw in Amsterdam. Daarna gingen we verhuizen naar de Tidorestraat. Voor de verhuizing hebben Ria, Fred en Yvonne de muziekkast leeggehaald. Aan heel wat stukken was in die kast waterschade ontstaan. Ze hebben toen een hele stapel bladmuziek in de papiercontainer gekieperd, de rest ging naar de garage van Fred. Na Freds overlijden ging alle muziek naar Kitty.

Wat jammer dat Fred er niet meer is, maar ook mooi om weer even aan hem te denken. Maar, toch vlieg ik verder, want mijn sleutel heb ik nog niet.